Selecteer een pagina

Gotta go out and light a match under whatever it is you want

Ik zag net de  afleveringen van Self Made op Netflix. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Het was een mooie reeks. En één zinnetje (of 3) heeft iets los gemaakt.

Dreams are Gods way of showing us his plans.
The good Lord don’t want us to just sit away and wait for things to happen.
Gotta go out and light a match under whatever it is you want.

De dingen die me de laatste tijd het meest ‘thuis’ brengen, die me een innerlijk compleet vervuld gevoel geven, waren de cursus ‘Living from a place of surrender van Michael Singer, de audio’s van Eckhart Tolle en de reeks The road to Dharma waarbij een aantal mensen met de motto op pad gaan in India en de Himalaya samen met een Master Yogi die zijn wijsheid onderweg met hen deelt naar aanleiding van dingen waar ze tegenaan lopen.

Die theorieën zijn vooral gebaseerd op non-dualiteit. Dat voelt voor mij echt kloppend. Als belangrijkste doel in je leven innerlijke vrede hebben. Met elke situatie kunnen omgaan. Verbondenheid met het leven voelen. Dus nu direct compleet en door en door gelukkig zijn.

Geen dingen buiten je in de toekomst als doel stellen. Zoals ‘ik wil een huis met oneindig zicht op natuur’. Want dan is er nog heel wat dat moet gebeuren voor ik gelukkig kan zijn. En ga ik dan echt wel gelukkig zijn als ik daar in dat huis zit? Of misschien wordt er dan ineens beslist om de grond errond te verkavelen. En misschien mis ik de spontane babbel met de buurman dan wel als ik geen buren meer heb.

Dus… ik was verkocht voor het idee van geen verlangens, likes en dislikes te hebben. Surrender to what is. Acceptatie, niet oordelen.

Gedachten die voor drama zorgen zien en loslaten. Terug gaan naar die plaats van stilte, ruimte, wijsheid. Daar zit het ultieme geluk en de vrijheid.

Maar dan was er toch iets dat niet helemaal klopte. De Yogi master Anand zegt ook in die reeks The road to Dharma dat je een gepassioneerd leven moet leven. Dingen doen vol enthousiasme die je graag doet. En dan was ik even de draad kwijt.

Kijk ik naar wat het leven brengt, en wacht ik af, of moet ik te weten komen wat mijn levensdoel is, waarom ik hier ben en wat ik te doen heb? Dat idee geeft me altijd heel wat stress. Ik weet het niet. ’t Is te zeggen. Ik weet het regelmatig. Maar ik verander ook vaak van gedacht.

De ene dag wil ik muzikant zijn, de andere dag (levens)kunstenaar, de week erop wil ik bloggen over de dingen die ik doe, gedaan heb, aan het leren ben en wil doen, een week later wil ik me weer in alle stilte en anonimiteit terugtrekken, de week nadien wil ik mensen helpen die willen starten als zelfstandige met marketing doen op een ontspannen manier die bij je past, de week nadien ben ik ervan overtuigd dat online minimalisme mijn thema is waar ik mensen mee wil helpen …

De zinnetjes uit de serie deden me zin krijgen om echt te beginnen bloggen. Daar werd ik zo blij van. Ik heb de laatste tijd zoveel om over te schrijven. En dan roept dat stemmetje me tot de orde:

  • Ja maar, bloggen dat doe je om mensen naar je aanbod te krijgen en je hebt momenteel nog geen aanbod
  • En … wie zit daar nu op te wachten? Op jouw verhalen. Over wat je doet en denkt en hebt gedaan en wil doen en aan het leren bent. Really?
  • En stel nu dat het echt mega succesvol wordt en je mega bekend wordt… En jij wil net rust en stilte en gerust gelaten worden.

Maar weet je wat… Ik ga dat gewoon doen.

Gotta go out and light a match under whatever it is you want.

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je dan in op mijn nieuwsbrief.

Zin om te delen?

Vorige

Volgende

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.